Küçük bir kız çocuğuyum Henüz çocukluğumu yaşamadığım bir yerdeyim Hiç olmadı ümitlerim Küçük dünyamda büyük rol verildi bana Kaybettiğim oyuncaklarım Başkasının olmuştu geleceğim Baktığım her yer enkaz Oynadığım bahçe bile Çocuk sesleri yerini feryatlara bırakmış Arayış düşmüş sokaklara Ben oyuncak bebeğimi kaybettim Birçok insan kundaktaki bebeğini Mezar olmuştu o bahçe şimdi Oysa ne oyunlar oynamıştım Paylaşmayı, arkadaşlığı öğrenmiştim Yabancı birisi gelip oyunu bozdu Bir şekerle kandırmadılar bu sefer Ne varsa aldılar elimizden Hatıralar çiğnendi yaşanmışlıklar koca bir yalan oldu Her adımda karşılaştığım Vurgun yemiş insanlar, Hüznü hep taşıyan insanlar Neye yarıyordu bu sessiz çığlıklar… Küçük bir kız çocuğuyum Büyümeden büyük oldum Okula gidemedim Bu yaşta önlük yerine kefen giydirdiler Yazacak bir kalemim yok Gördüğüm vahşet yeterdi bana Sevgiyle beslediğim çiçekler soldu Her sabah korkuyla uyandım yerimden Neyin savaşıydı bu aklım almadı Tek bildiğim yanağıma bırakılan gözyaşı Ve küçük dünyamda bana eşlik eden kırgınlıklar Rüyalarımda buluşurdum sevdiklerimle Başımı okşayan eller, şefkat bakışları Hiç uyanmasam bu rüyadan Dönmesem gerçeğe bir an Küçük bir kız çocuğuyum Bekliyorum şimdi yaralarımın sarılmasını Bedava olan şey hayallerim hep benleler Kirletemezsiniz o dünyayı izin vermem Kan aksa da gözlerimden Yine güneş doğacak bu yere Bugünümden belli yarınım Bildiklerimi de unuttum Ama inatla ısıtacak o güneş içimi Ve kazandığını zanneden zalimler Karanlık sadece size ait olacak… | 